Trochę historii

Miód należy do najbardziej cenionych naturalnych produktów spożywczych i od wielu tysiącleci spożywany był przez ludzi różnych kultur na całym globie. Historia miodu sięga tak daleko w przeszłość, że nie sposób wymienić wszystkich legend, mitów czy pieśni, w których wysławiano jego walory.

O Ziemi Obiecanej, do której podążali Izraelici, jako o krainie mlekiem i miodem płynącej, dowiadujemy się już z Biblii. To właśnie na Bliskim Wschodzie odkryto najstarsze ule, które zachowały się tam jeszcze z epoki króla Salomona. W XIII wieku p.n.e., za czasów Ramzesa II miodem płacono za pracę.

Starożytni Egipcjanie do tego stopnia czcili pszczoły, że przez długi czas godłem Górnego Egiptu był właśnie ten malutki owad, który symbolizował łzy boga słońca. W Grecji miód zarezerwowany był dla najważniejszych dostojników, wierzono bowiem, że stanowi pokarm bogów. Hipokrates uważał zaś że miód jest eliksirem życia.

Starożytni Grecy używali go także jako kosmetyku, środka balsamującego oraz do słodzenia wina. Skandynawowie rozpropagowali pojęcie „miodowy miesiąc” jako słodkie chwile we dwoje. Polska już w X wieku uzyskała miano krainy „obfitująca w zboże, mięso, miód i ryby”.

O wysokiej wartości miodu w naszym kraju świadczy również fakt, że niejednokrotnie płacono nim kary sądowe, a za dewastację barci lub przywłaszczenie sobie cudzych pszczół groziła kara śmierci. Niezwykle ceniony był także miód pitny.

W XIII wieku był on tak drogocennym trunkiem, że władcy na miejsce jego leżakowania wydzielali część królewskiego skarbca. Jeszcze w renesansie europejczycy obficie osładzali sobie miodem życie, dodając go do potraw i napojów, aby miały słodki smak.